Polecam naturalne suplementy Calivita

e-Pasożyty.pl

Skutecznie przeciw pasożytom

Wędrówki pasożytów

Posted by goska2 on Kwiecień - 24 - 2011 with Możliwość komentowania Wędrówki pasożytów została wyłączona

O Ile inwazja jest często procesem biernym i niejako sam żywiciel stara się o utrzymanie gatunku pasożyta, to znowu wędrówki pasożyta w ciele żywiciela zależą od aktywności pasożyta czy jego larw. Nawet pasożyty wędrujące początkowo biernie z prądem krwi i limfy, w pewnym momencie ujawniają swą aktywność i już samodzielnie wyszukują sobie w ciele żywiciela narządy  odpowiednie dla dalszego ich rozwoju.

Nicień pasożytujący u człowieka, a znany dobrze wszystkim pod nazwą owsika. Naukowa nazwa tego robaka brzmi Enterobius vermicularis. Jest to mały, biały robak obły, zaledwie kilka milimetrów długi. Samice tego gatunku zawsze są znacznie większe od samców i osiągają często do 12 mm długości. Pasożyt ten zamieszkuje końcowy odcinek jelita cienkiego, jelito ślepe, wyrostek robaczkowy, a niekiedy i jelito grube swego żywiciela. Przedni koniec ciała owsika jest nieco zgrubiały. Na tym końcu ciała mieści się otwór gębowy otoczony trzema wargami. Jeśli porównamy samca i samicę tego samego robaka, to stwierdzimy, że samiec posiada charakterystycznie zagięty tylny koniec ciała. Interesujący nas robak odżywia się treścią pokarmową jelit swego gospodarza.
Zwyczaje życiowe tego pasożyta, w porównaniu ze zwyczajami życiowymi omówionych poprzednio tasiemców czy nicieni, są stosunkowo proste. Samce, po zapłodnieniu samic (w końcowym odcinku jelita cienkiego), wkrótce po kopulacji giną, samice zaś wypełnione licznymi, zapłodnionymi jajeczkami wyruszają w daleką wędrówkę.  Podążają one mianowicie wzdłuż jelit żywiciela aż do jego otworu odbytowego. Zwykle w czasie tej wędrówki samice nie składają jaj, dzieje się to bowiem najczęściej później, gdy samica wywędruje już na zewnątrz ciała  żywiciela   poprzez jego otwór odbytowy. Pełzając po skórze okolicy odbytu człowieka wywołują one swymi ruchami silne swędzenie tej części ciała, same zaś szybko wysychają. Wskutek tego ciało ich pęka, a jajeczka wysypują się na zewnątrz.
Po 12 do 24 godzinach jajeczka zawierają już w swym wnętrzu wykształcone larwy. W tym stanie larwy te mogą żyć bardzo długo, bo nawet kilka miesięcy. Jajeczka takie, z rozwiniętymi w nich larwami, są zdolne do inwazji, muszą się tylko  z  powrotem  dostać  do przewodu pokarmowego człowieka. Nie jest to trudne, człowiek bowiem będący żywicielem owsików, podczas snu drapie się — ponieważ — jak już o tym była mowa — pełzające larwy wywołują silne swędzenie odbytu i jego okolicy. W ten sposób na palcach śpiącego człowieka, szczególnie pod paznokciami, przylepiają się liczne jajeczka owsika i z łatwością bywają przenoszone do ust, a stamtąd do żołądka i jelit.
Widać z powyższego, że owsik do swego rozwoju wymaga tylko jedynego żywiciela — człowieka.
Opisane zwyczaje owsika nie są bez znaczenia dla nas. Dzięki nim bowiem z łatwością przychodzi do samozakażenia się człowieka tym pasożytem. A co za tym idzie — zwalczanie owsika napotyka na wielkie trudności.
Okazuje się, że samice owsika nie zawsze wędrują w jednym tylko kierunku. Niekiedy kierują się one ku górze do jelita cienkiego i w jego przednich odcinkach składają jajeczka. W jajeczkach tych dojrzewają larwy, które następnie opuszczają skorupkę jajową i wędrują znowu w dół, do jelita ślepego, gdzie ostatecznie dojrzewają. Niekiedy owsiki w swych wędrówkach zapędzają się za daleko. Docierają wówczas do żołądka, przełyku i gardzieli, a nawet znaleźć je wtenczas można w jamie nosowej i ustnej żywiciela.
Opisane wędrówki larw i dojrzałych owsików odbywają się, jak widzimy, po prostych drogach, wzdłuż nieskomplikowanej trasy, której etapami są jelito — odbyt, jama ustna — przełyk — jelito.
Nie zawsze jednak tak bywa. W większości przypadków drogi takich wędrówek są skomplikowane, pogmatwane i wielokrotnie trudne do prześledzenia.

 


Weźmy, dla przykładu innego obleńca pasożytniczego, glistę ludzką (Ascaris lumbricoides)
. Glista żyjąc w jelicie cienkim człowieka odżywia się strawionym i przygotowanym przez swego żywiciela do wchłonięcia pokarmem, który wciąga do swego przewodu pokarmowego. Korzystając z takich udogodnień aprowizacyjnych może nasza glista pozwolić sobie na wiele uproszczeń w swej budowie. Istotnie, jeżeli przypatrzymy się organizacji wewnętrznej tego robaka, stwierdzimy, że całe niemal wnętrze jego ciała wypełnione jest narządami rozrodczymi. Inne bowiem narządy, tak bardzo potrzebne żyjącemu wolno zwierzęciu, tutaj są zgoła lub prawie zbyteczne, a jako takie uległy daleko posuniętej redukcji i uproszczeniu.

Glista ludzka, podobnie jak omówiony powyżej owsik, również jest pasożytem monoksenicznym, to znaczy, że posiada ona jednego tylko żywiciela, którym jest człowiek. Jajeczka produkowane przez samicę w olbrzymiej ilości (200.000 na 1 dzień), po zapłodnieniu w macicy, otrzymują
skorupkę chitynową i zostają złożone do światła jelita, które następnie opuszczają wraz z kałem. Po wydostaniu się na zewnątrz ciała żywiciela, w wodzie lub w wilgotnej ziemi w jajeczkach tych rozwija się zarodek, który po miesiącu przybiera postać larwy. Larwa taka ukryta pod skorupką jajową może w tym stanie żyć nawet kilka lat.

Dalszy rozwój zaczyna się z chwilą, gdy takie inwazyjne jajeczko przełknięte przez człowieka znajdzie się znowu w jego przewodzie pokarmowym. Wówczas wykluwa się larwa posiadająca krótki, banieczkowato na końcu rozszerzony przełyk, tak zwana larwa typu rhabditis. Larwa ta przedostaje się czynnie przez ścianę jelita i wędruje poprzez tkanki człowieka do wątroby. Niektóre larwy wybierają łatwiejszą drogę, pozwalają mianowicie unieść się prądowi krwi, który również zaniesie je w końcu do wątroby żywiciela.
Opisana larwa jest stosunkowo niewielka, długość jej bowiem wynosi około 250 mikronów. Z wątroby droga larwy prowadzi naczyniami krwionośnymi do płuc, gdzie larwa rośnie osiągając znaczną wielkość (1,32 mm długości). Tutaj w płucach larwa przebija się do światła pęcherzyków płucnych, co może być powodem występowania wielu objawów chorobowych w układzie oddechowym zaatakowanego przez larwy glist — człowieka. Dalsza droga prowadzi przez oskrzela, tchawicę, gardziel do jamy ustnej, skąd przełknięta wraz ze śliną czy pokarmem larwa trafia do żołądka i dalej do jelita cienkiego. Tutaj dopiero, w jelicie cienkim, glista dojrzewa i jej cykl rozwoju powtarza się od początku.

saenz pharmacy-is viagra sold over the counter-pharmacy rx-god’s pharmacy-phoenix pharmacy

Rozwój glisty ludzkiej, od chwili zakażenia się człowieka jej jajeczkami do osiągnięcia przez nią dojrzałości, trwa około pięciu tygodni.

Wśród nicieni pasożytniczych jest rodzina zwana Filarioidea. W jej skład wchodzą liczne gatunki pasożytnicze krajów tropikalnych. Postacie dorosłe tych nicieni bytują w naczyniach limfatycznych i w tkance łącznej swego żywiciela (człowieka). Są to robaki nitkowatego kształtu, których samice rodzą żywe larwy. Larwy te, tak zwane Mikrofilarie do swego rozwoju wymagają drugiego żywiciela, w którego organizmie przekształcają się w formy inwazyjne, zdolne do zakażenia ostatecznego żywiciela, to znaczy człowieka. Ponieważ żywicielami pośrednimi, rozpowszechniającymi mikrofilarie, są różne owady krwiopijne, przede wszystkim komary, więc sprawa utrzymania gatunku tych pasożytów związana jest z umiejętnym wykorzystaniem przez nie zwyczajów życiowych swych żywicieli pośrednich. A trzeba przyznać, że mikrofilarie umieją to robić po mistrzowsku. Chociaż bowiem przebywają w głębokich naczyniach włosowatych człowieka, to jednak wieczorem dążą do powierzchownych włośniczek jego skóry. Komary, jak wiemy, żerują również wieczorem, W ten sposób rytm życia komara pokrywa się z rytmiczną wędrówką mikrofilarii od wnętrza ciała człowieka do jego obwodu i z powrotem.

Najciekawsze jest to, że tam, gdzie pośredni żywiciele mikrofilarii żerują w dzień, również i cykl ich wędrówek   ma   odmienny porządek — na obwodzie skóry znajdują się wówczas w dzień,  a  w głąb  ciała człowieka chowają się w nocy. Gdzie zaś żywiciel pośredni  pobiera krew  człowieka bez względu na porę dnia  i   nocy,   mikrofilarie nie wykazują rytmicznych wędrówek.
Przykład ten napawa nas słusznym zdumieniem nad zbieżnością czasu i rytmu wędrówek pasożytów ze zwyczajami ich pośrednich żywicieli.
Jest rzeczą pewną, że pasożyty i ich larwy docierają do ulubionych przez siebie narządów w ciele żywiciela nie w sposób przypadkowy, zgoła nieoczekiwany, ale że dążą one do swego celu aktywnie, pokonywając na swej drodze wiele przeszkód.
Trudno w tym wypadku mówić o jakimś bliżej nieokreślonym „instynkcie”, kierującym pasożyta do jego ostatecznego celu. Należy przypuszczać raczej, że poczynaniami tych zwierząt rządzą niewzruszone prawa, których do tej pory dobrze nie znamy, a jedynie domyślamy się ich istnienia.
Nie znając dokładnie czynników wpływających na przebieg wędrówki pasożytów, określamy je często mianem tropizmów lub taktyzmów, analogicznie do spostrzeżonych reakcji organizmów roślinnych na warunki zewnętrzne. Podobnie jak roślina zwraca swe łodygi i liście w kierunku światła, co nazywamy mianem heliotropizmu, tak samo przypuszczamy, że pasożyt kieruje się do narządu, w którym następnie się usadawia, wskutek działania pewnych bodźców natury chemicznej czy fizycznej, wysyłanych przez te właśnie narządy.
Z drugiej zaś strony organizm pasożyta może rozwijać się jedynie w pewnym ściśle mu odpowiadającym środowisku. Jeśli więc pasożyt znajdzie na swej drodze takie właśnie korzystne dla siebie środowisko, wówczas przebywa w nim chętnie, zatrzymując się w swej wędrówce w tym właśnie punkcie, z wielu względów mu odpowiadającym. Ponieważ jednak organizm pasożyta w różnych stadiach rozwoju wymagać może, a tak jest przeważnie, różnych warunków środowiskowych, więc też osiągnąwszy pewien stopień rozwoju, przy którym dotychczasowe warunki przestają mu odpowiadać, wyrusza w dalszą drogę na poszukiwanie innych, odpowiadających mu warunków. W swej nowej wędrówce może być kierowany innymi, odmiennymi od poprzednich taktyzmami.

Comments are closed.

300-135 dumps 400-051 dumps 101 exam adm-201 exam dump 1z0-808 pdf CCA-500 pdf 1v0-621 dump mb2-707 dumps 70-980 vce 70-483 exam 2v0-621 dump nse4 exam 1z0-434 pdf 9l0-012 pdf 101-400 exam 300-085 dump og0-093 exam 1z0-061 dumps 70-488 exam 1z0-062 dumps mb5-705 study guide 74-678 exam 700-260 cisco exam 70-494 dumps lx0-103 pdf m70-101 pdf pmi-001 pdf DEV-401 dumps 1z0-067 dumps 1K0-001 pdf 220-801 exam TB0-123 dumps 700-038 pdf IIA-CIA-PART2 cwna-106 pdf 070-487 dumps hp0-y50 pdf 070-483 dumps mb2-708 dumps C2010-595 1z0-883 dumps 200-125 dumps 352-001 pdf 200-101 vce 200-310 pdf 100-105 dumps 210-260 pdf 642-732 pdf jn0-643 dumps 642-737 dumps 210-060 pdf 70-243 exam c_hanaimp151 pdf 300-101 practice test 300-101 dumps 300-320 exam 300-070 vce 300-075 pdf ex200 exam 300-115 dumps 400-101 pdf sy0-401 pdf 70-480 dumps 200-105 pdf 200-105 dumps